|  

Geçtiğimiz ay sonu Manavgat ile Serik arasında kalan dağlık arazide orman yangını başladı. Toros Dağlarını kasıp kavuran ve adeta cehennemi yaşatan yangın tam altı günün sonunda kontrol altına alınabildi. Akdeniz Bölgezinin belkide 100 yıldan beri yaşadığı en büyük yangında milyonlarca ağaç, bitki, doğa hayvanı, doğada yaşayan canlılar, bitkiler yanarak kül oldu... Rüzgarında etkisi ile metrelerce uzayan alevler önüne ne geldiyse yakıp geçti. Ev demedi, ahır demedi... Hayvan demedi. Kurt, tilki, tavşan, sincap demeyip, canlı yaratıkların cayır cayır yanan acı çığlıkları yıllar boyu unutulmayacak şekilde dağların zirvelerine ulaştı. Yangının uğultulu alev sesleri içinde kayboldu gitti. Milyonlarca bitkinin sessiz hıçkırıklarına bile acımadı acımasız kırmızı alevler. Karataş Köyünde de iki yaşlı insanı cayır cayır yakıp kül etti. Milyonlarca çam ağacı, fidanı, fidesi, farklı türlerden ağaçlar, meyve ağaçları yakarak sonsuzluğa uğurladı. Yangının yaşandığı bölgelerde insanlar dehşeti yaşadı. Yangının içinde kalan köy ve mahallelerde yaşayan insanlar canlarını, mallarını kurtarmak için büyük mücadele verdi. Sonuç ise korkunç bir dram.. İki insanın yanarak ölmesi, sayısız büyük ve küçükbaş hayvan kaybı, ormanlarda, dağlık arazilerde ve Toroslar'ın zirvelerinde yanarak yok olan kurt, tilki, çakal, ayı, sincap, kaplumbağa, kuş çeşitleri, karıncalar.... 

Geçen gün Karataş'a gittim. 60 evin ve 88 ahırın yandığı, iki kişinin yanarak öldüğü köye..
Tosmur Belediyesi'nin araç temini, sanatçı, yazar ve hayırsever büyük insan 80 yaşındaki Nermin Adalı'nın gayretleri ile toplayıp kolilere yerleştirdiği giysiler, birkaç yatak , yorgan..
Karınca, kararınca, yardımın büyüğü küçüğü olmaz... Yeterki o duyguyu yaşa ve yaşat.. Yol boyu yanmış dağları izleyerek gidiyoruz, yer yer dumanlar hala yükseliyor. Kimi yerlerde yangın geçtiğimiz asfaltın kıyısına kadar inmiş.. Yakmış, yıkmış ve sönmüş... Uzayıp giden Toroslar'da yanmış yamaçlar ve kararmış, grileşmiş ve biyolojik bir savaştan çıkmış rengiyle ormanlarda göz alabildiğine uzayıp gidiyor. Baktıkça insanın içi burkuluyor, hüzünlenmemek elde değil... Sonra yanmış bahçelerin ilersindeki köye varıyoruz. Yanmış, yıkılmış bir köy... Savaştan çıkmış bir görüntü... Dehşet filmlerini anımsatan sokaklar, evler.. Karataş Cehennemi.. İlk bakışta insanın tüylerini diken diken eden bir manzara..
Köyün gerisindeki dağlar yanmış ve köy içine kadar inen ormanlarda tutuştuğu için köyün büyük bölümü cayır vayır yanmış. Çoğu ahşap olan evler tanınmayacak halde.. Damları çökmüş, duvarları yıkılmış, beton sıvalar patlayıp dökülmüş... İnsanın genzini yakan keskin bir yanık kokusu... Gruplar halinde yangından kurtulan evlerin avlularında toplanmış insan kümeleri... Yaşadıkları korku, dehşet ve gelecek kaygısı gözlerinden okunuyor. Erkekler sinirli ve patlamaya hazır bir bomba gibiler... Kadınlar ise solgun yüzlerinde hüzünlü bir ifade ile yarı büklüm dizlerini tutarak yürüuorlar yıkıntıların içinde. Ya çocuklara ne demeli.
Saçları dikleşmiş, gözlerinde yaşadıkları yangın dehşetinin tarifsiz ifadesi. İnsanları gördüğüm zaman ilk aklıma gelen olay, bu insanların tamamının , yaşadıkları yangın şoku nedeniyle psikolojilerinin bozuk olduğu ve psikolog desteğine ihtiyaçları olduğu şeklindeydi. Bu düşüncemde hala ısrarcıyım.

Bu kadar önemli bir olaydan sonra, turizmin tamda göbeğinde , bikinili ecnebi kızları ile dans edip , köpük partilerinde vakit geçiren işadamları yada turizmcilerin, havaların ısınmasıyla birlikte dernek kapılarına kilit vuran ve anahtarıda cebine koyarak şuraya buraya belkide Kıbrıs'a gezmeye giden yardım dernekleri başkan ve yöneticileri, bunun yanıdan gelişmeleri o otel senin bu otel benim gezerek yiyip içen ve komşu ilçede yaşanan orman yangınını film izler gibi izleyip bir açıklama bile verme zahmetine katlanmayan ilgili kişilerin vurdum duymazlığı beni yüreğimden yaraladı. Heyhat ne acı bir olay... Ne büyük gaflet...Oysa Alanya'da herkesten önce davranan ve olayın önemini kavrayan Yeni Alanya Gazetesi'ninde köşe yazarı olan 80 yaşındaki Nermin Adalı; topladığı 10 koli giysi yanında yatak yorganları, Tosmur Belediyesi'nin tahsis ettiği araçla, Serik'in yanmış, yıkılmış Karataş Köyü'ne getirip, yanmaktan kurtulan birkaç evin yanındaki köy camiinde toplanan diğer yardımların yanına yıktırmış, köy ihtiyar heyeti görevlisine teslim etmişti. Yardım kolilerini taşıma şerefine bende eriştiğim için mutluyum. Helal olsun sana Nermin abla, sen herkese örnek oldun ve bütün sivil toplum kuruluşlarına "gol" attın. Bende sayende Karataş'a kadar gidip, Karataş Cehennemini ve Karataş'ın kara bahtlı insanlarının dramını yakından görme fırsatına eriştim. Köye Kızılay gelmiş, bir düzlüğe prafabrik evler kurmuşlar. Daha kapılar bile takılmayan evler küçücük ama en azından Karataşlılar'ın başlarını sokmaya yeter.. Fakat bu insanların çay kaşığından baş örtüsüne, bir kalemden iç çamaşırına kadar aklınıza gelebilecek her şeye ihtiyaçları var. Hepsinden önemlisi psikolojik ve manevi desteğe çok ihtiyaçları var.

O zaman, haydi Alanya ne duruyorsun...
Karataş ordaysa Alanya burda...

Yorumlarınız için e-posta adresimiz : admin@alanyanet.com